بی اختیاری ادرار باعث بی اختیاری ادرار سرریز می شود

بی اختیاری سرریز ادرار

بی اختیاری ادرار سرریز: زمانی که مثانه پر است و فشار داخلی مثانه مدام در حال افزایش است، از حداکثر فشار مجرای ادرار فراتر رفته و منجر به نشت غیر ارادی ادرار می شود. بی اختیاری سرریز ادرار با ضعف انقباض مثانه مرتبط است و همچنین می تواند علائمی مانند ادرار ناقص، پر شدن بیش از حد و احتباس ادرار را نشان دهد. بی اختیاری سرریز ادرار ناشی از کاهش خاصیت ارتجاعی عضله دترسور مثانه، ضعیف شدن نیروی انقباض، عدم حساسیت مناسب به پر شدن و اختلالات ادراری است. آسیب نخاع تحتانی، التهاب اعصاب محیطی مثانه، مولتیپل اسکلروزیس، مصرف داروهای ضد روان پریشی، جراحی رادیکال برای تومورهای لگن، همگی می توانند باعث آسیب پاتولوژیک به اعصاب مثانه به درجات مختلف شوند. انقباضات موضعی اسکار ناشی از جراحی سیستم ادراری و سنگ‌هایی که منجر به انسداد در خروجی سیستم ادراری می‌شوند، می‌توانند منجر به مشکل در ادرار و احتباس ادرار شوند و در نتیجه باعث بی اختیاری سرریز ادرار شوند. بی اختیاری سرریز ادرار به دو نوع حاد و مزمن تقسیم می شود.

1. بی اختیاری سرریز ادرار حاد

اغلب پس از آسیب به سیستم عصبی مرکزی رخ می دهد. آسیب سیستم عصبی می تواند باعث فلج رفلکس ادرار یا اسپاسم اسفنکتر خارجی مجرای ادرار شود و منجر به احتباس حاد ادرار شود. جراحی های بعد از لگن (به ویژه آنهایی که در ناحیه پرینه یا ناحیه شرمگاهی درگیر هستند) و اختلالات رفلکس ادراری پس از زایمان نیز می توانند باعث احتباس حاد ادرار شوند. هنگامی که مثانه بیش از حد پر می شود، فشار داخل مثانه مدام افزایش می یابد که به نوبه خود باعث اختلال در گردش خون در دیواره مثانه می شود. این می تواند منجر به تغییرات دژنراتیو در اعصاب و گیرنده های عصبی در دیواره مثانه و همچنین تخریب و پارگی فیبرهای عضلانی دترسور شود. اکثر این تغییرات برگشت پذیر هستند. پس از رفع علت، آنها می توانند به تدریج بهبود یابند.

2. بی اختیاری سرریز ادرار مزمن

سه حالت زیر وجود دارد:

2.1 انسداد مجرای ادرار و انسداد خروجی مثانه: معمولاً در تنگی مجرای ادرار، تنگی دهانه مجرای ادرار خارجی، تومورهای مجرای ادرار و گردن مثانه و غیره دیده می شود.

2.2: مثانه نوروژنیک با اختلال عملکرد مجرای ادرار: در تخریب قوس رفلکس عضله دترسور در نخاع خاجی، کاهش یا عدم وجود رفلکس عضله دترسور شایع تر است.

2.3 : انقباض مثانه: علل شایع عبارتند از انقباض مثانه سلی، سیستیت پرتویی و سیستیت بینابینی. به دلیل تهاجم التهاب، عضله دترسور درجات مختلفی از فیبروز را تجربه می کند. همزمان با انقباض مثانه، توانایی انقباض فیبرهای عضلانی دترسور ضعیف یا ناپدید می شود و مثانه به تدریج به یک کیسه فیبری تبدیل می شود که تقریباً هیچ عملکرد انقباضی ندارد.

محتوای این مقاله از اینترنت تهیه شده است. نویسنده هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد. بدون اجازه، کپی برداری اکیدا ممنوع است.