منشاء و تکامل تکنیک کاتتریزاسیون متناوب تمیز

روش کاتتریزاسیون متناوب برای تمیز کردن مثانه توسط انجمن بین المللی خودداری به عنوان روش ارجح برای تخلیه مثانه و یک درمان مهم برای مثانه نوروژنیک شناخته شده است. در سال 1844، محقق آلمانی استرومایر برای اولین بار مفهوم کاتتریزاسیون متناوب (IC) را پیشنهاد کرد، که یک روش درمانی است که شامل شستشوی زمان‌بندی شده مثانه و خارج کردن ادرار بیماران مبتلا به عفونت‌های مجاری ادراری از بدن آنها است. در سال 1901، مورتون پیشنهاد کرد که بیماران مبتلا به آسیب نخاعی باید از کاتترهای استریل برای تخلیه مثانه خود استفاده کنند. در دهه 1920، یک کاتتر فولی پر از هوا، قالب‌گیری شده با فشار معرفی شد، و بنابراین، روش‌های کاتتریزاسیون طولانی مدت ساکن از طریق مجرای ادرار یا بالای استخوان شرمگاهی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت.

با این حال، اقامت طولانی‌مدت کاتتر ادراری از طریق مجرای ادرار می‌تواند منجر به عوارض زیادی مانند مجرای ادرار، سنگ‌ها، انسداد سوند که باعث زهکشی ضعیف، نشت در اطراف کاتتر و فرسایش گردن مثانه و مجرای ادرار شود، شود. همچنین می تواند خطر ابتلا به سرطان سلول سنگفرشی را افزایش دهد.

اگرچه سیستوستومی سوپراپوبیک در پیشگیری از فرسایش مجرای ادرار و گردن مثانه و کاهش خطرات اپیدیدیمیت، ارکیت و آترزی مجرای ادرار نسبت به کاتتریزاسیون ساکن مجرای ادرار برتری دارد، سیستوستومی سوپراپوبیک یک روش تهاجمی است و اقامت طولانی‌مدت طولانی‌مدت در لوله‌های دهانی نیز باعث می‌شود که زندگی طولانی‌مدت در لوله‌های دهانی بیمار ایجاد شود.

در سال 1935، مونرو از بوستون از روش آبیاری متناوب مثانه برای بازیابی ظرفیت طبیعی مثانه بیمار با عضله دترسور شل استفاده کرد. در سال 1944، لودویگ گوتمان، پزشک یهودی آلمانی، مرکز ملی آسیب نخاعی را در بریتانیا تأسیس کرد. او به زودی متوجه شد که کاتترهای ادراری مستقر مداوم و سیستوستومی فوق عانه ای باعث کاهش بروز عفونت های دستگاه ادراری (UTI) نمی شود. در سال 1947، لودویگ گاتمن مفهوم کاتتریزاسیون متناوب استریل را برای جلوگیری از ورود باکتری به مثانه در طول کاتتریزاسیون پیشنهاد کرد. وی در سال 1966 مقاله ای را منتشر کرد که در آن تأثیر سوندگذاری متناوب استریل در درمان 476 بیمار مبتلا به مثانه نوروژنیک پس از آسیب نخاعی را توضیح داد که در بین آنها 409 بیمار با علائمی مانند عفونت ادراری، رفلاکس تاولی، هیدرونفروز و سنگ ادراری بهبود قابل توجهی نشان دادند.

دکتر جک لاپیدز از ایالات متحده کشف کرد که علت اصلی عفونت های سیستم ادراری افزایش فشار در مثانه بیماران مبتلا به مثانه نوروژنیک و احتباس ادرار به جای خود باکتری است. او معتقد است که روش لودویگ گاتمن، هم از منظر فیزیولوژیکی و هم از نظر عملکرد، غیر ضروری و غیرعملی است. در زمستان سال 1970، هنگام درمان یک بیمار زن مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس، او و پرستار بتی لو برای اولین بار از کاتتریزاسیون متناوب تمیز کردن خانه استفاده کردند. بیمار در مدت کوتاهی کنترل ادرار را به دست آورد و هیچ عفونت سیستم ادراری رخ نداد. هنگامی که این بیمار به اروپا سفر کرد، کاتتر به طور تصادفی روی کف یک سرویس بهداشتی عمومی افتاد. پس از یک تمیز کردن ساده، بدون هیچ گونه واکنش نامطلوب مورد استفاده مجدد قرار گرفت. متعاقباً، دکتر لاپیدس مقالات متعددی را برای معرفی کاتتریزاسیون پاکسازی متناوب به همه متخصصان ارولوژی در سراسر جهان منتشر کرد و این دیدگاه را مطرح کرد که حفظ دفعات تخلیه مثانه برای بیماران مهمتر از حفظ استریل ادرار است.

در میان روش‌های درمانی مدرن در اورولوژی، تکنیک کاتتریزاسیون متناوب تمیز اغلب قبل از درمان مثانه نوروژنیک استفاده می‌شود. کاتتریزاسیون متناوب تمیز می تواند به ذخیره و تخلیه منظم ادرار مثانه کمک کند، عملکرد مثانه را بهبود بخشد، علائم ریفلاکس مثانه- حالب و هیدرونفروز و هیدرونفروز کلیه ها و حالب ها را کاهش دهد و از عوارض مختلف ناشی از کاتترهای ساکن طولانی مدت جلوگیری کند. در حال حاضر، نسبت بیماران مبتلا به مثانه نوروژنیک که به دلیل بیماری های مرتبط با کلیه جان خود را از دست می دهند، به طور قابل توجهی کاهش یافته است و کیفیت زندگی آنها بهبود یافته است. کاتتریزاسیون متناوب تمیز نیز توسط انجمن بین المللی خودداری به عنوان روش ترجیحی برای تخلیه مثانه و یک رویکرد درمانی مهم برای مثانه نوروژنیک شناخته شده است.

محتوای این مقاله از اینترنت تهیه شده است. نویسنده هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد. بدون اجازه، کپی برداری اکیدا ممنوع است.