اقدامات احتیاطی در طول فرآیند تمیز کردن برای کاتتریزاسیون

در طی فرآیند کاتتریزاسیون متناوب، مقدار ادرار جمع‌آوری‌شده توسط اپراتورهای مختلف از یک بیمار در همان دوره ممکن است بین 50 تا 100 میلی‌لیتر تغییر کند. این تفاوت ناشی از روش های مختلف عملیات و مهارت های اپراتورها است. عمل نادرست می تواند منجر به تخلیه ناقص حجم ادرار بیمار شود و منجر به افزایش حجم باقیمانده ادرار و افزایش خطر عفونت شود! قضاوت در مورد حجم باقیمانده ادرار نیز ممکن است نادرست باشد. اقدامات احتیاطی به شرح زیر است:

1: عمق قرار دادن سوند ادراری باید به اندازه ای باشد که ادرار قبل از قرار دادن کمی بیشتر (1 تا 3 سانتی متر) قابل مشاهده باشد. عمق مناسب زمانی است که جریان ادرار نسبتاً غلیظ و سریع باشد، نه اینکه پس از قرار دادن در یک عمق مشخص (مثلاً 4 تا 6 سانتی متر برای زنان) متوقف شود.

2: در مرحله اولیه پس از قرار دادن کاتتر ادراری، فشرده سازی شکم نباید انجام شود. در این زمان به دلیل پر بودن مثانه، اعمال فشار باعث افزایش شدید فشار داخلی مثانه می شود و خطر رفلاکس ادرار را به دنبال دارد. علاوه بر این، بیمارانی که در این زمان می توانند روی شکم خود فشار بیاورند، درد و ناراحتی شدید را تجربه خواهند کرد. هنگامی که مثانه شل شد، شروع به اعمال فشار خفیف کنید. سپس با کاهش تدریجی فشار داخلی مثانه (جریان ادرار کندتر و جریان ادرار نازکتر می شود) باید به تدریج فشار را افزایش داد، اما فشار باید در محدوده ای باشد که بیمار بتواند بدون آسیب به شکم آن را تحمل کند. فشار اعمال شده باعث می شود جریان ادرار سریع و غلیظ شود که نشان دهنده موثر بودن اعمال فشار است. در مرحله پایانی کاتتریزاسیون، برخی از بیماران ممکن است در کاتتر باقی مانده باشند. در این زمان، دست اعمال فشار نباید آزاد شود. صبر کنید تا باقیمانده کاتتر دیگر خارج نشود، سپس دست اعمال فشار را رها کنید. در غیر این صورت به دلیل برداشتن فشار، فشار منفی در مثانه افزایش می یابد و باعث می شود که باقی مانده و ادرار به مثانه برگردد.

3: هنگامی که در طول فرآیند کاتتریزاسیون، جریان ادرار کندتر و نازک‌تر می‌شود و فشار شکمی باعث نمی‌شود که ادرار سریع‌تر و غلیظ‌تر شود، می‌توانید کاتتر را بچرخانید تا زاویه سوراخ جانبی سر کاتتر در داخل مثانه تغییر کند و همچنین عمق کاتتر را کمی تغییر دهید. دوباره در سطح ادرار غوطه ور شود. هنگامی که اقدامات فوق تا زمانی که جریان ادرار از سر گرفته شود یا سریعتر و غلیظتر شود انجام شود، کاتتر باید در این موقعیت (طول و زاویه ورود) نگه داشته شود و ادرار می تواند تخلیه شود. در صورتی که جریان ادرار کاهش یابد و دوباره نازک شود، اقدامات فوق باید مجدد انجام شود. این کار را چندین بار تکرار کنید و اگر ادراری از بدن خارج نشود، نشان دهنده تخلیه ادرار مثانه است. اگر بیمار بتواند موقعیت خود را تغییر دهد، می تواند قبل از برداشتن کاتتر در انتهای کاتتریزاسیون برای بالا بردن سر تخت، موقعیت خود را به طور مناسب تغییر دهد.

4: هنگام برداشتن سوند ادراری، سطح کل کاتتر باید کمتر از سطح دهانه مجرای ادرار باشد. در این مرحله، دست اعمال کننده فشار باید موقعیت فشار اولیه را حفظ کند.

5: وضعیت کاتتریزاسیون بیمار معمولاً حالت خوابیده به پشت است. اگر بیمار بتواند بنشیند، می توان وضعیت نیمه خوابیده یا نشسته را اتخاذ کرد. برای بیماران مردی که می توانند بایستند، می توان از وضعیت ایستاده برای کاتتریزاسیون (خود کاتتریزاسیون) استفاده کرد. زیرا میزان تخلیه ادرار در حالت خوابیده به پشت 50 تا 150 میلی لیتر کمتر از حالت نشسته یا ایستاده است.

6: در طول فرآیند کاتتریزاسیون، اگر بیمار دچار اسپاسم شد، برای جلوگیری از تشدید اسپاسم، به شکم فشار وارد نکنید. اگر یک بیمار مرد به دلیل اسپاسم در وارد کردن کاتتر ادراری مشکل داشته باشد، می‌توان صبر کرد تا اسپاسم برطرف شود و سپس یک سوند ادراری کمی نازک‌تر با روان‌کننده بیشتر انتخاب کرده و سریع آن را وارد کنید. هنگامی که به قسمت پروستات مجرای ادرار رسید و مقداری مقاومت احساس کرد، آلت تناسلی را کمی به سمت دیواره شکم در جهت مخالف مجرای ادرار بلند کنید. در این مرحله، مقاومت کاهش می یابد و قرار دادن کاتتر را آسان تر می کند. اگر مقاومت خیلی زیاد است و وارد کردن آن مشکل است، آن را به طور مکرر با فشار وارد نکنید، زیرا ممکن است باعث خونریزی مجرای ادرار و تشدید اسپاسم شود. در این زمان می توان از مهار دستی اسپاسم استفاده کرد یا از داروها برای کنترل اسپاسم استفاده کرد.

7:انتخاب کاتتر ادراری باید بر اساس قطر مجرای ادرار بیمار باشد و کاتتر کمی ضخیم‌تر باید انتخاب شود تا تخلیه ادرار باقیمانده را تسهیل کند. جریان ادراری که تخلیه می شود غلیظ تر خواهد بود و زمان کاتتریزاسیون را می توان کوتاه کرد.

8: در طول دوره قاعدگی زنان، استفاده از سوند ادراری یا اجازه دادن به تخلیه بخشی از ادرار می تواند به کاهش دفعات کاتتریزاسیون کمک کند.

در مطالب فوق، برخی از تکنیک ها هنوز نیاز به بهبود، ابداع و کامل شدن دارند. این صرفا برای مراجعه و یادگیری خوانندگان است.

محتوای این مقاله از اینترنت تهیه شده است. نویسنده هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد. بدون اجازه، کپی برداری اکیدا ممنوع است.