مشکلات رایج و اقدامات پرستاری در حین عمل ادرار

1. سوالات متداول

1.1 درد یا ناراحتی در حین کاتتریزاسیون: به دلیل تفاوت در ساختار فیزیولوژیکی، ضخامت مجرای ادرار نیز متفاوت است. استفاده از کاتتر بیش از حد ضخیم می تواند باعث آسیب مکانیکی مجرای ادرار شود و به راحتی به مخاط مجرای ادرار آسیب برساند.

1.2 اضطراب بیمار: به طور کلی، بیماران تمایل به اضطراب دارند. اضطراب می تواند از شل شدن عضلات شکم جلوگیری کند، باعث اسپاسم مجرای ادرار و وارد کردن کاتتر ادراری به مجرای ادرار را دشوار کند. اگر تلاش مکرر برای قرار دادن کاتتر وجود داشته باشد، مستعد خونریزی موضعی از مخاط مجرای ادرار است.

1.3 مهارت های فنی ناکافی: کارکنان پرستاری فاقد تجربه در کاتتریزاسیون بودند و در این روش مهارت نداشتند. آنها نتوانستند موقعیت خمش فیزیولوژیکی را در طول قرار دادن کاتتر به درستی درک کنند. هنگامی که در هنگام جاگذاری کاتتر با مقاومت مواجه شدند، اقدامات خشن را انجام دادند. برای بیماران مبتلا به احتباس ادرار، اگر ادرار خود را برای مدت طولانی نگه دارند، مثانه بیش از حد پر می شود و باعث ناراحتی غیرقابل تحمل بیمار می شود.

1.4 عمق درج ناکافی کاتتر ادراری: عمق قرار دادن سوند ادراری کافی نیست و از تخلیه ادرار جلوگیری می کند. اگر محل قرارگیری بیش از حد عمیق باشد، ممکن است به دیواره مثانه آسیب برساند.

1.5 آماده سازی ناکافی قبل از عمل: قبل از کاتتریزاسیون، باید کیفیت کاتتر ادراری را به دقت بررسی کرد و بررسی کرد که آیا بدنه لوله صاف است و آیا سوراخ زهکشی صاف است یا خیر. در صورت مشاهده هرگونه مشکل کیفی، کاتتر نباید دوباره استفاده شود. فقط برای صرفه جویی در هزینه ها نمی توان سلامت بیمار را به خطر انداخت.

1.6 مسائل فیزیولوژیکی: گاهی اوقات، بیماران زن ممکن است با هیپوسپادیاس مراجعه کنند. قبل از کاتتریزاسیون، می توان دو مجموعه از لوازم کاتتریزاسیون را تهیه کرد. تجهیزات کاتتریزاسیون کافی باید در دسترس باشد. اگر کاتتر به طور تصادفی وارد واژن شد، باید بلافاصله آن را تعویض کرد. برای جلوگیری از عفونت، مراحل تمیز کردن دقیق باید در طول عملیات بعدی دنبال شود.

2. اقدامات

2.1 افزایش یادگیری: کارکنان پرستاری باید یادگیری خود را تشدید کنند، خود را با دانش تشریحی آشنا کنند، بر ویژگی های انحنای فیزیولوژیکی مردان مسلط شوند، یاد بگیرند که ارتباط برقرار کنند، بیماران را راهنمایی و تشویق کنند تا بر مشکلات ناشی از بیماری غلبه کنند و درمان را ترویج کنند.

2.2 عملیات دقیق: در حین جاگذاری کاتتر، حرکات باید ملایم و آهسته باشد و از اعمال نیروی بیش از حد خودداری شود. قرار دادن مکرر کاتتر باید به حداقل برسد. هنگام انتخاب سوند ادراری، باید اندازه مناسبی داشته باشد و کیفیت آن باید به دقت بررسی شود تا از واجد شرایط بودن آن اطمینان حاصل شود. اگر هر موردی شرایط را برآورده نمی کند، حتی اگر گران باشد، نباید از آن استفاده کرد. کنترل کیفیت باید به شدت اجرا شود. پس از کاتتریزاسیون، از پیچاندن، فشرده کردن یا مسدود کردن کاتتر خودداری کنید. زهکشی کاتتر را بدون مانع نگه دارید. اگر ادرار کدر، رسوب، کریستال یا خونریزی یافت شد، فوراً به دنبال کمک پزشکی باشید. شستشوی مثانه و هموستاز به موقع انجام شود. در مواردی که عملکرد کلیوی بیمار طبیعی است، بیمار را به نوشیدن آب بیشتر تشویق کنید.

2.3 ارائه مراقبت های روانی: در طول کاتتریزاسیون، بیماران ممکن است ناراحتی را تجربه کنند. هنگام تجربه احتباس ادرار، ممکن است تحریک شوند. کارکنان پرستاری باید یاد بگیرند که توجه خود را منحرف کنند. برای بیماران مبتلا به هیپرتروفی پروستات، باید به آنها آموزش داده شود که عضلات شکم خود را شل کنند و برای از بین بردن تنش و کاهش ترس، نفس عمیق بکشند. اگر در حین کاتتریزاسیون علائم ناراحتی جدی تشخیص داده شد، باید توجه داشته باشید و به سرعت از پزشک کمک بگیرید.

3. خلاصه

در شرایط عادی، مجرای ادرار انسان در یک محیط فیزیولوژیکی عاری از فعالیت باکتری قرار دارد. کاتتریزاسیون، به عنوان یک روش تحریک مکانیکی، باعث درجات مختلفی از آسیب به مخاط مجرای ادرار بدن انسان می شود، سد محافظ مخاط را مختل می کند و به طور بالقوه منجر به عوارضی مانند عفونت های دستگاه ادراری می شود. بنابراین، روش‌های استاندارد کاتتریزاسیون برای سلامت جسمانی بیماران اهمیت ویژه‌ای دارد. کارکنان پرستاری و بیمارانی که خودشان کاتتریزاسیون را انجام می دهند باید درک بهتری از تکنیک های عمل مربوطه داشته باشند. در حین کاتتریزاسیون، باید سعی کنند این روش را به صورت استاندارد انجام دهند تا احتمال عوارض کاهش یابد.

محتوای این مقاله از اینترنت تهیه شده است. نویسنده هیچ مسئولیتی در قبال آن ندارد. بدون اجازه، کپی برداری اکیدا ممنوع است.